UMUT

 

Vel hasıl-ı  kelam teknik bir hatadan dolayı yazılarım silindi dostlar. Galiba evren bana cevap veriyor.   Bunu bir işaret olarak düşündüm, silinenleri bende sildim. Artık yeni yazılarımla yeni bir nefes getirmeye karar verdim bloğuma. Aslında ne yazacağıma nasıl bir yol izleyeceğime emin değildim. Tam 3 sene tek kelime yazamamıştım. Ama en baştan en güzel olanından başlamaya karar verdim.

Kafamda birçok kelime uçuşuyor, ama bunları kaleme dökmek asıl mesele.  Küçük küçük notlarla koca bir sayfa dolar, sonra bir bakarsın içinden sadece tek bir kelimeye sayfalarca anlam yüklersin. Şimdi benim de küçük notlarla dolu bir sayfam var.

Gündelik yaşamın telaşında kendime çaldığım nadir zamanlarda kendimi dinliyorum.  Fonda ilkbahar valsi, burnumda mis gibi amber kokusu, elimde papatya çayım kapatmışım gözlerimi etrafa, tıkamışım kulağımı dünyaya kendimi dinliyorum. KENDİMDEN ÖZÜR DİLİYORUM. KENDİMİ SEVİYORUM. KENDİME TEŞEKKÜR EDİYORUM. Bilinçaltım bana doğru yolu gösterecektir. Bilinçaltım doğruya eğilimlidir. Ve evrenin bana vereceği cevaba şimdiden teşekkür ediyorum.

Hadi sizde deneyin, içinize doğan huzurun keyfine varın.  Yeni yazılarımla görüşmek üzere sevgili dostlarım.

Kırık Dökük Buse.

Rüzgar saçlarımı yalayıp geçerken, kaldırdım bakışlarımı gökyüzüne.Usulca söyledim adını.Usulca ve sessizce. Mavi de kaybolmak tamda buydu işte. Mavinin ötesinde, aşkın kollarıydı beni saran, sarıp sarmalayıp nefessiz bırakan!
Bir damla gözyaşı yuvarlandı dudağıma,benden bağımsız. Tuzunun tadı aktı içime. Kendi sesimde boğuldum. Kendi mavim de kayboldum. Uzaklarda beklediğim, aynı gökyüzünün altında.
Elimi kaldırdım,yavaşça ıslanan dudağıma götürdüm.Sevdiğini kırmaktan korkan, kırık dökük bir buse kondurdum. Rüzgara bıraktım. Elimin tersiyle sildim arsız gözyaşımı.
Arkamı dönerken biliyordum!
Gözlerim hep gökyüzüne takılı kalacaktı.
Ve şafak ancak sen gelince doğacaktı...

Yalnızlığın İç Çekişi "Umut"

Evet kabul ediyorum! Vazgeçtim.  Yıldım. Yoruldum. İçim küflendi. Kalbim felç oldu,  beynim kriz geçirdi. Oturdum baktım,  izledim, seyrettim. Sustum, konuştum, bağırdım, çağırdım, ağız dolusu küfür ettim, güldüm, ağladım, yolculuğa çıktım,  yolcu ettim. Bekledim, gelene eyvallah, gidene güle güle dedim. Sonra baktım gördüm, farkına vardım. Sonra yine baktım göremedim. Dün dünmüş, bugün bugün,  zaman yarının içinde kaybolmuş! Ben zamanın içinde...
O zaman yeniden var olmak için kalemi elime almam gerekiyormuş.
Yeni bir Yalnızlığa İç Çekiş için gerim sayımı başladı

Yaşlanıyorum Azizim...

Yaşlanıyorum Azizim...
Gün geçtikçe yaşlanıyorum.
İçim kuruyor sanki!
İyi niyetlerim bir bir dökülüyor,
Sonbaharın hüznünde kayboluyorum.

Hangi yana dönsem;
Hep kaybolmuşlar,
Herkes de bir telaş,
Bir yaşa kavgası,
Neyi nereye yetiştiriyorlar Azizim?

Durup dinlemiyorlar!
Zaman kısa,
Zaman fena,
Zaman acımasız,
Zaman kargaşa içinde,
Zaman geçmiyor
İlaç olan zaman bir türlü gelmiyor...

Yaşlanıyorum Azizim...
Gün geçmiyor ki ben yaşlanıyorum.
Zaman kayıp giderken avuçlarımın içinden,
Zamanın içinde savruluyorum...

Zamanla yerle bir olacağız!
Seziyorum...