"Kapattı gün yüzü görmemiş ömrünün perdelerini! Kader ilmek ilmek dokudu yalnızlığı, içine işledi kimsesizliği.

Ah Gülcihan!

Kelebek kanadında hayalleri... "
 

 "Gözlerini kapattı, müziğin dinlendirici sesine kendini bıraktı, aslında yaşadığı şeylerin yaşından büyük olduğunun farkındaydı. Ama elinden hiçbir şey gelmiyordu. Gün geçtikçe daha da değersizleşiyordu. O hıdrellezde koşup oynayan çocuğun çabuk büyümesi gerekiyordu. Büyükler öyle istiyordu."

 Herkes kendi hayatının başrolü ve birilerinin hayatında figüran! Evet, günün sonunda herkes kendi hayatına gidiyor. Ama ya aslında figüranlar, yazgıda kendilerine düşenden daha büyük rol oynuyorsa? 

Birileri kendi menfaatini düşünüp insanların kaderine hükmederken, bir başkası kendi vicdanının temizliği için yazgıyla oynuyorsa?

O zaman kişi kendi hayatının figüranı olmaz mı?

 

O zamanlar çocukluğunun kurbanı oldu dilekleri. Çocukluğu ise ona ait olmaya bir nefretin kurbanıydı. Yatır Dede bir daha hiç görünmedi. Ama  şimdi dilese dileğini Yatır Dede duyar mıydı?

Bir mucize olsa, çocukluğunu ona geri verseler, iyi olan anıları alıp kötülerin üzerine basarak yeniden büyüse! Mümkün müydü? 

Belki duyardı..